Pages

Tuesday, March 7, 2017

ಅಪ್ಪ.. ನೀ

ಅಮ್ಮನ ಕರೆ!!, ಸಂಜೆ ನೀ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ 
ಆಟ ನಿಲ್ಲಿಸಿ  ಅಪ್ಪ ಬರುವರೀಗೆಂದಾಗ  
ಭಕ್ತಿಯಲಿ ಹಣೆ ಮೇಲೆ ಮೂರ್ ಪಟ್ಟೆ 
ಶ್ರದ್ಧೆಯಲಿ ಕೈಯ್ಯೊಳು  ಹೊತ್ತಿಗೆ 

ಸನ್ನೆಯಲೆ ಪಿಸುಗುಡುವ  ಸಮಾಗಮ 
ಅಣ್ಣ ಗೆದ್ದ ಗೋಲಿಗಳಲಿ  ಸಂಭಾಷಣೆ  
ಅಕ್ಕ ರಂಗವಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಸೋ ಬವಣೆ 
ನಾ ಕುಂಟೆ ಬಿಲ್ಲೆಯಲಿ ಸೋತ ರೋದನೆ 

ಅಪ್ಪ, ನೀ ಬರುವ ದಾರಿಗೆ ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು 
ಕಣ್ಣು ಹೊತ್ತಿಗೆಯ ಹೊಕ್ಕಿ  
ಬಡಬಡಿಸಿದ್ದು ಬರಿ ಬೊಗಳೆ 
ಅಕ್ಷರಗಳ ಗಮಕವಲ್ಲ ಮೆಚ್ಚಿಸುವ ಗೋಮುಖ

ಓದು ಎಂಬ ಅಬ್ಬರದಲಿ  
ಕೂತಲೆ ಗೋಲಿ ಎಣಿಸಿ, ಆಟದ ಬಚ್ಚ ಮುರಿಸಿ 
ಚೌಕಾ ಬಾರದ ಹುಣಸೆ ಬೀಜ  ಉಜ್ಜಿಸಿ 
ಹೊರತೆಗೆದಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ಕಣ್ ತಪ್ಪಿಸಿ   

ಓದುವ ಅವತಾರಕ್ಕೆಲ್ಲ ಶಬಾಷ್ಗಿರಿ ಕೊಟ್ಟು 
ಪ್ರತಿ ಆಟ-ಪಾಠಗಳಿಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವಿತ್ತು 
ಬೆನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಕುಚೇಷ್ಟೆಗಳ  
ಕಂಡರೂ ಕಾಣದಂತ್ತಿರವುದು ನಿನ್ನ ಗುಣ

ಅಣ್ಣ ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದಾಗ ಕಣ್ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದು  
ಓದಿಸಿ-ಬರೆಸುವಾಗ ಗಡುಸು ದನಿಗೆ ಬೆದರಿದ್ದು 
ಅಣ್ಣನ ತಪ್ಪಿಗೆ ಅಕ್ಕ ಕೈಯೊಡ್ಡಿದ್ದು  
ಎಲ್ಲ ಕಣ್ಣೆದುರಿನ್ನು ಹಸಿಯಾಗಿದೆ 
  
ನೆನಕೆಗಳ ಕೆದಕಿದರೆ ನಿನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿಲುವುಗಳು ಸರಿಯಿತ್ತು 
ಅಂದು ಪಾಲಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಾಟಿಕೆಯಿತ್ತು 
ಈಗಲೂ ಹಣ್ಣಾದ ಗಡುಸು ದನಿಯಲಿ 
ರೂಪುರೇಷೆಗಳ ನೀ ಕೊಟ್ಟಾಗ  ಸಿಡುಕುವುದಿದೆ 
ಎಂದರೆ, ಅದು ಪ್ರೀತಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ರೂಪವಷ್ಟೇ ..... 
-ಮನಸು :) 



2 comments:

sunaath said...

ಅಪ್ಪನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಬಾಲ್ಯದಿಂದ ಈ ಕಾಲದವರೆಗೆ ನೀವು ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆರ್ದ್ರವಾದವು.

ಮನಸಿನಮನೆಯವನು said...

ನಡೆದಿವೆ ನೂರು ನಿನ್ನ ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ
ಫಲ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಮಾತ್ರ,
ನಡೆದವಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಮೆಚ್ಚಿಸಿ.

ಅಪ್ಪನ ಗಮನವೇ ಹಾಗೆ..